Secret of ones happiness

ZDF is the title of a German television channel,
Zweite Deutsche Fernsehen

But here I take those three letters to stand for the elements which constitute the true happiness of man

1. Zufriedeheit - Satisfaction wit the life of what you have received from God and men, what you have acquired and what you have or possess. Greedy to possess more and more is sinful and makes man restless

2. Dankbarkeit - Gratitude, always thankful to God and men for what we are, what we have achieved. Recognising that what we are and have are gifts from God and men, not our creations! 

3. Frieden - Peace with God and with man. To keep our relation to God and man without sin. Daily an examination of conscience with respect to relation with God and men, will give us peace.

These three make us truly happy.  

IS TAMIL CHRISTIANITY A COMPROMISING CHRISTIANITY? English

Being Tamil is my God-given ethnic origin. I am thankful to God for such an ethnic race with a beautiful language, culture, habits, talents …For many thousands of years, Tamils have lived as  Hindus - a religion born out of the revelations God has made to people of this region in the Indian subcontinent. From this religion and its practices, Tamils grew up in a culture strongly influenced by Hinduism. The culture and habits of Tamil life were deeply rooted in Hinduism.

Christianity is a religion, born from God's revelation to humanity through the people of Israel. It came to India and Sri Lanka after many centuries of growth elsewhere in middle east, Roman empire and the western world, loaded with its own  cultural values of those countries. The first missionaries who came to us at the beginning of the 16th century were sons and daughters of a church of their times. And the time was the counter reformation period. when Roman catholic churches were countering the reformation started by the reformers after reading the bible newly translated from latin into the vernacular. The churches founded by the missionaries on our soil were actually transplanted churches. That is like transplanting a grown up tree into a new place/soil/surrounding!

The conversion of Tamils in India and in Sri Lanka which took place during the 16th and 17during the Portuegese colonial rule was essentially a conversion to a new religion that promised salvation rather than a conversion by convictions of the new religion. Christianity then being a religion that had a long growth in Europe with Latin as its language and the European missionaries   were not conversant with Tamil, lay catechists helped in the teaching of basic truths and some prayers enabling new converts to participate in the liturgies.

The radical challenges of this new religion Christianity was not accepted by the new converts the Tamils. Tamils were for centuries deeply rooted in Hinduism which was dominated by Brahmins who claimed themselves to be of divine origin or priestly caste. The Tamil people had a system of caste divisions or gradings according to the different jobs done for the high caste Tamils. In short Tamils were living with the belief that the caste divisions in life were divinely instituted and dominated by the highest cast the Brahmins.

Christianity that started after divine revelations made to the Jewish people. God became man in Jesus and through Jesus revealed  God's plan of salvation.   God's revelation through Jesus that God is the Father of all humans and consequently all human beings are equally children of God without any division or discrimination.

Missionaries of the 16th century coming from the latin counter/reformation churches, transplanted the churches of their motherland among the Tamils who were deeply rooted in a Hindu Brahministic culture. New converts anxious to be saved through the new religion, did not have the Bible in Tamil nor understood the faith formula of the church, they only learnt a few prayers in Tamil.

A key element of this new religion started by the disciples of Jesus Christ was based on the Jesus revelation that God was the creator and father of all creation including humanity. If God is addressed as our father, in the prayer that Jesus taught his disciples, then all human beings are his children. That is why Jesus taught to love one another as equal brothers and sisters.

And again Jesus' insistence on a radical notion of love and forgiveness, makes Christiantity a unique religion compared to others. Both love and forgiveness are like two coins with double sides. The coin on love has on one side says love yourself and the other side says love your neighbour as yourself.
Similarly in the prayer Jesus taught his disciples, forgiveness has two sides of the same coin - forgive the other as God forgives you. This unique commandments about love and forgives makes Christians to live always as communities with other human beings. Solidarity love forgiveness are essential elements of Christianity.

But for the new Tamil converts, who prayed to God as their Father, accepting all human beings as children of God, with equal dignity was a challenge. Brought up in Brahministic Hinduism, which said that caste system is by divine will, accepting all human beings as equal and to be loved without discrimination was a challenge. In spite of the missionaries trying to teach them to love all equally, Tamil Christians could not be rooted away from their deep rooted caste conscious. Hence the missionaries built different churches for different castes and had a special column in baptismal registers to indicate the cast of the new born child. In short, the Tamil Christians prayed to God as their Father, but did not accept the under-side of that reality, namely that all human beings are equal brothers and sisters. Hence they practiced a comfortable but discriminating Christianity. I call it a compromising Christianity.

இயேசு கிறீத்து திருச்சபை குருத்துவம் Tamil

இயேசுக்கிறிஸ்து திருச்சபை குருத்துவம்
 

இன்றைக்கு கிறிஸ்துவின் சீடர்களாகிய நாம் திருச்சபைக்குள்ளே குழுமங்களாக குருக்களின் தலைமைத்துவத்திலே சீவித்துக்கொண்டிருக்கின்றோம். இந்த மூன்று விடயங்களைப் பற்றி அதாவது இயேசுக்கிறிஸ்து யார்? அவருடைய நோக்கு என்ன? என்பது பற்றியும் திருச்சபை என்ன? என்பது பற்றியும் திருச்நபைக்குள்ளே பணியாற்றும் குருக்கள் யார்? என்பதைப் பற்றியும் தெளிவாகப் பிரித்துப்பார்க்க வேண்டிய தேவை இருக்கின்றது.

1. இயேசுக்கிறிஸ்து

இயேசுக்கிறிஸ்து இறைவனினாலே மனிதர்களின் மீட்புக்காக அனுப்பப்பட்டவர். இறைவனின் சுதன் என்று தம்மை வெளிப்படுத்தியவர். மனுக்குலத்தின் இரட்சணியத்திற்காக மனிதனாக உருவெடுத்தவர். அவருடைய வாழ்வுஇ போதனைஇ அவர் நிறைவேற்றிய பாடுகள் மரணம் உயிர்ப்பு இவையெல்லாம் சேர்ந்து அந்த இயேசுக்கிறிஸ்து என்னும் மறைபொருளை ஒரு பகுதியை விளக்குகின்றன. ஆனால் அவற்றுடன் இயேசு கிறீஸ்து எனும் மறைபொருளின் முழுமையல்ல.
 
 மனிதனாகத் தோன்றிய இறைவன் இயேசுவின் பயணம் இந்த உலகத்திலே ஆரம்பித்தது. இறையரசு அண்மித்து விட்டது மனம் திரும்புங்கள் என்று ஆரம்பித்தவர் அதன் வழிகளைக்காடடிடஇ அதன் உண்மைகளைப் போதித்துஇ அந்த இறையரசில் இறைவனின் உருவத்தை சுட்டிக்காட்ட தம்மை வெளிப்படுத்தினார். நானே வழியும் உண்மையும் சீவியமும் என்றார். ஆகையினாலே புதுமைகள் செய்து அவர் இறுதியிலே  தமது உயிர்ப்பின் பின் திரும்பவும் விண்ணகத்திற்குச் சென்றுவிட்டார். அவருடைய பணி உலகத்திலே முடிவுற்றாலும் அது நித்தியத்தை அதாவது காலவரையற்ற பணியாக அது நித்திய சீவியத்தைச் சுட்டிக்காட்டும் பணியாக இருந்துகொண்டே இருக்கும்.

2. திருச்சபை

இயேசுவின் சீடர்கள் பெந்திக்கோஸ்தே விழாவிலே பெற்றுக்கொண்ட ஆவியின் துணிவுடன் அந்த இயேசுவுக்குச் சாட்சியம் பகிர்ந்து அந்த இயேசுவின் பெயராலே சீடர்களை ஒன்றாகத் திரட்டி குழுமங்களாக சிறிய குழுக்களாக வெவ்வேறு இடத்திலே அடியிட்டனர்;. இவர்கள் எல்லோரும் இயேசுவின் சீடர்கள் அவருடைய படிப்பினைகளை வெளிப்படுத்துவதிலேயும் அவர் விட்டுச்சென்ற அந்த திருவுணவு அதாவது நற்கருணைப் பகிர்தல் செய்வதிலேயும் அவர் வழியாக மீட்பு வந்துவிட்டது என்ற மகிழ்ச்சியிலே வாழ்ந்துகொண்டிருந்தனர். சீடர்களாக அந்த குழுக்கள் யூதேயாவில் இருந்து அயல்நாடுகளுக்குப் பரந்து உரோமை இராஜ்ஜியத்திற்குப் பரந்து மற்றைய கண்டங்களுக்கும் பரவி இன்றைக்கு 2000 ஆண்டுகளிற்குப் பின்பு திருச்சபை மிகப்பிரமாணடமான அமைப்பாக ஒரு சிறந்த மதத்தின் அமைப்பாகத் திகழ்கின்றது.
 இந்தத் திருச்சபை இயேசுவை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அவரைத்தான் மையமாக வைத்து இந்த அமைப்பு பிறந்து வளர்ந்து இன்றைக்கு சீவிக்கின்றது. ஆனால் தெய்வீக ஆரம்பத்துடன் தொடங்கிய மதம் எல்லா மதங்களும் இறை வெளிபாட்டின் அடிப்படையிலேதான் தோன்றுகின்றன. திருச்சபையும் மனிதர்களுடைய அமைப்பு என்ற மட்டிலே அதன் உள்ளரங்கத்திலே; தெய்வீகத்தைக் கொண்டிருந்தாலும் அந்த மனிதர்களுடைய முயற்சியினாலே கட்டியெழுப்பப்பட்ட அமைப்புக்கள் ஒழுங்கள் இவையனைத்தும் எல்லைக்குட்படுத்தப்பட்டுள்ளன.
 இறைவன் இயேசுவையும் அவரின் மறைபொருள்  செயல்களையும் அவருடைய தன்மையையும் முழுமையாக இந்த அமைப்புக்குள்ளே அடக்கி ஒடுக்கிவிட முடியாது. இந்த திருச்சபைக்குள்ளே தான் நாங்கள் செய்யும் அனைத்தையும் அந்த இயேசுக்கிறிஸ்துவுக்குப் பிரமாணிக்கமாகச் செய்துகொண்டிருக்கின்றோம். ஆனால் சிலவேளைகளில் நாங்கள் எடுக்கும் முயற்சிகள் தவறாக இருப்பின் அவைகளை நாங்கள் சீர்திருத்தக் கடமைப்பட்டிருக்கின்றோம். திரும்பத் திரும்ப திருச்சபை சங்கங்களைக்கூட்டி புதுப்பிக்கின்றது. தன்னை சீரமைக்கின்றது. இதுதான் இந்தத் திருச்சபையின் வளர்ச்சி.

3. குருத்துவம்

இந்தக் குருத்துவம் எங்கேயிருந்து வந்தது? இயேசுக்கிறிஸ்துவை இந்த அவர் உலகத்திலே இருந்தவர்கள் பரிசேயர்கள் குருக்கள் இவர்களைப் பற்றித் தமது அபிப்பிராயத்தை தெட்டத் தெளிவாகக் கூறியிருக்கின்றார். அவர் பழைய ஏற்பாட்டிலே தோன்றிய தீர்க்கதரிசிகளைப் போல இற்றிலே அருளப்பரைப் போலவும் ஒரு போதகராக பிரசங்கியாக வழிசங்கி நாடோடிப் போதகராகவும் செயற்பட்டார். ஆகையினாலே கிறிஸ்துவை இலேசாக நாங்கள் ஒரு தீர்க்கதரிசி அல்லது போதகர் என்று விளங்கிக்கொள்ளலாம். ஆனால் அவரை ஒரு குருவாக விளங்குவதற்கு நாங்கள் முயற்சிக்க வேண்டும். அவர் தானே குரு என்று ஒருபொழுதும் சொல்லவில்லை.
அவர் காலத்திலே செயற்பட்ட குருக்களை அவர்களுடைய பொய்த்தன்மை அரசியற் தன்மை இவைகளை வலுவாகக் கண்டித்தார். ஆனால் திருச்சபைக்குள்ளே அந்த தோன்றிய தலைவர்கள் முதற்சீடர்கள் அப்போஸ்தலர்கள் அவரைப் பின்தொடர்ந்த குழுமத்தலைவர்கள் இவர்கள் அனைவரும்கூடி செயற்படும்போது இந்த அமைப்புக்களைக் கொண்டுநடத்துவதற்கு மூப்பர்களைத் தெரிந்தெடுத்தார் தலைவர்களைத் தெரிந்தெடுத்தார். அவர்களை சபைகளின் முதியோர் என்று அழைத்தார்கள். அவர்களுக்கென்று விசேட அதிகாரம் இருந்தது. கிறிஸ்துவின் படிப்பினைகளைப் போதிப்பதிலேயும் அவருடைய வழிகளைச் சுட்டிக்காட்டுவதிலேயும் இந்த முதியோருக்கு விஷேச பணிகள் இருந்தன: இதுதான் 1ம் நூற்றாண்டிலே 2ம் நூற்றாண்டிலே நடந்த முயற்சி.
அதனைத் தொடர்ந்து இந்த முதியவர்களுக்குள்ளே முக்கியமான ஒருவர் ஒரு ஆயராக தேர்தெடுக்கப்படுகின்றார் தலைமைத்துவத்திலே. முதியோர்களில் மிகவும் முக்கியத்துவம் வகிக்கும் ஆயர். அதன்பின்பு அவர்கள் தங்களுக்கு உதவிக்காக இன்னுமொரு விதமானவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள். சமூக பணிக்காக மக்களுக்கு உதவிசெய்வதற்காக தியாக்கோன் என்பவர்களைத் தேர்தெடுத்தார்கள்.
இப்படியாக 2ம் நூற்றாண்டிற்குப் பின்புதான் இந்த முதியோரும் ஆயர்களும் தியாக்கோனும் தோன்றினார்கள். இயேசுவின் காலத்திலே இவர்கள் இருக்கவில்லை. திருச்சபைக்குள்ளேயே பின்பு பிறந்தவர்கள் உதித்தவர்கள். ஆனால் இவர்கள் வந்து முக்கியமான சீடத்துவம் பெற்றவர்கள். பொறுப்புள்ளவர்கள் வழிகாட்டிகள் மேய்ப்புப் பணி செய்பவர்கள். இவை அனைத்தும் உண்மை. ஆனால் நாங்கள் இந்த குருத்துவத்தை திருச்சபையின் குருத்துவமாகத்தான் பார்க்கின்றோம்.
திருச்சபை அமைப்புக்குள்ளே இந்தக் குருத்துவமும் வளர்ந்துகொண்டே வந்திருக்கின்றது. இன்றைக்கு இருப்பது போல அன்றைக்கு குருக்கள் இருக்கவில்லை. அவர்கள் முதியோர் வழிகாட்டுபவர் ஆயர்கள் மேய்ப்புப் பணி செய்பவர்கள் என்று இருந்தார்கள். அவர்கள் தான் இந்தப் பணிகளை ஏற்று திருச்சபைகளை வழிநடத்தினார்கள்.

14ம் 15ம் நூற்றாண்டுகளிலே இந்தத் திருச்சபைக்குள்ளே குருக்கள் தவிர துறவிகளும் வந்தார்கள். அதாவது சீடர்கள். குருக்களாக இல்லாவிட்டாலும் அவர்கள் நெருக்கமாக இயேசுவைத் தமது குழும வாழ்விலே பின்பற்றிக்கொண்டனர். இப்படி இருந்து வந்த காலத்திலே தான் 15ம் 16ம் நூற்றாண்டுகளில் திருச்சபை பலவிதமான விமர்சனங்களுக்கு உள்ளாகியது. விவிலியத்தை இலத்தீன் மொழியிலே இருந்து தாய்ப்பாஷைகளுக்கு மொழிபெயர்த்தபின் திருச்சபைகளுக்கு எதிராகப் பல குற்றச்சாட்டுக்கள் எழுந்தன. திருச்சபையில்  குருக்கள் மாட்டீன் லூதர் போன்றவர்கள் திருச்சபைக்கு எதிராக சீர்திருத்த இயக்கம் ஒன்றை ஆரம்பிக்க அதிலிருந்து திருச்சபை கூறுகூறாகப் பிரியத்தொடங்கிற்று.
இதன் பின்புதான் 16ம் 17ம் நூற்றாண்டில் தான் திருச்சபை தனது அமைப்பை குருத்துவத்தை ஆயர் சங்கங்கள் இவைகளைப் பலப்படுத்தி ஒழுங்குகள்படுத்தி திடப்படுத்தி கட்டியெழுப்பினர். இன்றைக்கு இருக்கும் நடைமுறைகள் குருமடங்கள் குருக்கள் ஆயர்கள் செயற்படும் முறைகள் அனைத்தும் 16ம் நூற்றாண்டுக்குப் பின் தோன்றிய அமைப்புகளும் வழிமுறைகளும். இவைகளை நாங்கள் எப்போதும் புதுப்பித்துக்கொண்டே இருக்கவேண்டும். இவைகள் எல்லாம் சேர்ந்து அந்த இயேசு என்னும் மறைபொருளை முழுக்க முழுக்க உள்வாங்க முடியாது. இயேசு என்னும் மறைபொருள் இந்த அமைப்புக்கள் அனைத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவர். ஆவர் இறைமகன். ஆகையினாலே ஒரு மனித அமைப்பிற்குள்ளே இறைமகனை நாம் முழுமையாக கடைத்தெடுக்க முடியாது.

இயேசுவின் சீடர்கள் அமைப்பிலே இருந்தாலும் ஆவியினால் ஏவப்பட்டு சீவித்தார்கள். அவர்களுடைய ஆவி யூதர்கள் அமைப்புகளுக்கு அப்பாற்செல்ல தூண்டிற்று. ஆகையினால்தான் இன்றைக்கு நாங்கள் இன்றைக்கு நடைமுறையிலே இருக்கும் குருத்துவத்தை பார்க்கும்பொழுது அவற்றை நாங்கள் சரியாக விளங்கிக்கொள்ள வேண்டும். இறைமகன் இயேசு கொண்டுவந்த இறையரசைப் பரப்ப அவருடைய போதனையைப் பறைசாற்ற அவரின் நினைவிலே அருட்சாதனங்களைக் கொடுக்க திருச்சபையினாலே ஏற்படுத்தப்பட்ட இந்த அமைப்பிலே இருக்கும் குருக்கள் இன்றைக்கு அமைப்புகளிலே இருந்தாலும் அதற்கு மேலாகத் தமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட தனிப்பட்ட முறையிலே கொடுக்கப்பட்ட அந்தக் கொடைகளைப் பெற்று ஆவியின் ஏவுதலைப் பெற்றுச் செயற்பட வேண்டும். குருக்கள் அமைப்பிலே இருந்தாலும் தங்களை அமைப்புமயமாக்கக்கூடாது. அவர்கள் ஆவியினாலே ஏவப்பட்டவர்கள். திருச்சபைக்குள்ளே இருந்துகொண்டே ஆவியின் செயற்பாடுகளைச் செய்ய அழைக்கப்பட்டிருக்கின்றனர்.  

My Priestly Jubilee Celebrations 25,40,50,51,52 English

I was ordained a priest on the 16th of Dec. 1966 in the Basilica of St.Peter in Rome by Card. Pietro Agagianian along with54 from all over the world.

I celebrated the Silver Jubilee of my priesthood in Jaffna in 1992 at the major Seminary of St,Francis Xavier in Jaffna, where I was Recor (1986-1996) and in London and in Germany

I celebrated on a grand scale the 40th year of my ordination with faint hope of reaching my 50th. Bishop Josef Voss of Muenster presided with 16 concelebrants in my parish church od St.Maria Magdalene Horneburg where I was Parish Priest 1997-2007.





I celebrated the golden jubilee of my priesthood in exile in the Vatican St.Marthas Chapel with a concelebrated mass with Pope Francis, Card. G.Pell, 2 Archbishops, 1 Bishop and 6 priests .

On my 51st Anniversry of Ordination I took frewell from Germany from a large gathering of priests and friends



My 52nd Aniiversary of my ordination I am happy to celebrat at St>Mary's Cathedral, Jaffna, where I was baptised, received 1st Communion, Confirmation and said my 1st mass in Sri Lanka in
September 1997.

Jesus creates havoc in Jerusalem Temple Tamil

ஏன் போதகர் இயேசு சினத்துடன் சீறி
அட்டகாசமாக ஆலயப பெருவிழா ஆயத்தங்களைச் சிதறடிக்கின்றார்
(யோவான் 2: 13-22)

“யூதர்களுடைய பாஸ்கா விழா விரைவில் வரவிருந்ததால் இயேசு எருசலேமிற்குச் சென்றார்.”
இறைவன் யூதமக்களை அடிமைத்தனங்களிலிருந்து விடுதலைக்கு நீண்ட பயணத்தினூடாக இட்டுச் சென்றார்.
வனாந்திரத்தினூடான விடுதலைப் பயணத்தின்போது பல அற்புதங்களையும் படிப்பினைகளையும் கொடுத்து அம்மக்களைத் தம் மக்களாகவும் தாமே உண்மையான கடவுளென்றும் மீண்டும் மீண்டும் கற்பித்தார். பொய் தேவர்களையும் விக்கிர ஆராதனைகளையும் கடுமையாகக் கண்டித்தார்.
இஸ்ரவேலர் உண்மையான ஒரே கடவுளை வழிபடவும் தமது அற்புதங்கள் நிறைந்த விடுதலை நிகழ்வுகளை நினைவுகூரவும் விழாக் கொண்டாடவும் எருசலேமில் ஆலயம் அமைத்தார்கள். அங்கு விடுதலை நினைவுகூரும் விழாவைப் பாஸ்கா விழாவாகக் கொண்டாடினர்.
ஆனால் இவ்விழாவின் சடங்குகள் பலவித மாற்றங்களைப் படிப்படியாகக் கண்டன.
கண்டிப்பது மாத்திரமல்ல அவர்களுடைய மேசைகளைப் புரட்டிப் பணப் பெட்டிகளையும் தூக்கி எறிந்து உரத்த குரலில்
புனிதமான என் தந்தையின் இல்லத்தை மாசுபடுத்தாதீர்! 

என்றார்.

இயேசு ஜெருசலேம் தேவாலயத்திற்குள் ஏன் இவ்வளவு சினங்கொண்டார்? ஏன் சிதறடித்தார்? ஏன் அட்டகாசம் பண்ணினார்? என்ற கேள்விகளை நாம் பார்க்கும்பொழுது பல சிந்தனைகள் எழுகின்றன.

இரக்கம் நிறைந்த இறைவனின் மகன் இயேசுஇ அன்பு நிறைந்த அந்த இயேசு ஏழைகள் மட்டிலேஇ துன்பப்படுபவர்கள் மட்டிலேஇ கண்தெரியாதவர்கள்இ பேசமுடியாதவர்கள்இ பலவிதமான உபத்திரங்களுக்கு உள்ளாகி வேதனைப்படுகிறவர்களுக்கு ஆறுதல் கொடுப்பவர். அவர்களைக் குணமாக்கினவர். இரக்கம் காட்டியவர். அன்பு செய்தவர் அப்படியான ஒரு இயேசு இந்த ஜெருசலேம் தேவாலயத்திற்குள்ளே இவ்வளவு சினங்கொண்டு எல்லாவற்றையும் சிதறடித்து மேசைகள புரட்டி பொருட்களை  எறிந்து மக்களைச் அடித்து துரத்துகின்றார்!  ஏன் இவ்வளவு அட்டகாசம் பண்ணினார்? இதற்குள் ஆழமான கருத்தொன்று இருக்கின்றதா?

இஸ்ரவேல் மக்கள் எகிப்தியரின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டார்கள் இறைவனினாலே. விடுதலை அளிக்கும் இறைவன் அவர்களை அடிமைத்தனத்திலிருந்து மீட்டெடுத்து அவர்களை விடுதலைப் பயணத்திலே மோயீசன் தலைமைத்துவத்திலே கொண்டுவந்தவர் .

அந்த விடுதலையடைந்த யூதசமூகம் ஜெருசலேம் தேவாலயத்தை அந்த விடுதலையின் நினைவாகக் கட்டியெழுப்பி அந்த ஜெருசலேம் தேவாலயத்தில் தான் தங்களை இரட்சித்த இறைவன் இருக்கின்றார் என்ற அந்த உன்னத சிந்தனையுடன் யூதமக்கள் அனைவருக்கும் அந்த ஜெருசலேம் தேவாலயம் இந்த உலகத்திலே இறைவனின் பிரசன்னம் என்றாற்போல அவர்கள் 
அங்கே கூடுவார்கள். அங்கே கூடி தங்களுடைய  பெரிய விடுதலையை நினைவுகூருவதற்கு பாஸ்கா விழாவைக் கொண்டாடுவார்கள். இதுதான் யூதர்களுடைய மிகமிகப் பெரிய விழா. அந்தப் பெரிய விழாவை ஜெருசலேம் தேவாலயத்தில் கொண்டாடுவார்கள்.

அப்படியான ஒரு விழாவிற்குத்தான் இயேசுவும் அங்கே செல்கின்றார். ஒரு நோக்கத்துடன் செல்லுகின்றார். புனிதமான நோக்கத்திற்காக ஆரம்பிக்கப்பட்ட ஒரு திருவிழா புனிதமாக மீட்கப்பட்ட மக்கள் நினைவாகக் கட்டப்பட்ட ஒரு தேவாலயம். இந்தப் பெரிய பரந்த தேவாலயத்திற்குள்ளே நடக்கும் அந்த நன்றிப் பாஸ்கா விழாவை மக்கள் கொண்டாட வருகின்றார்கள். ஆகையினாலே இந்த ஜெருசலேம் தேவாலயத்திலே நடைபெறும் பாஸ்கா விழா யூதர்களின் சரித்திரத்திலே ஒரு மிக மிகப்பெரிய உச்சிதமான ஒரு திருவிழா.

ஆனால் அன்றைக்குப் பல ஆண்டுகளின் பின் அந்தத் திருவிழாவின் உருவம் மாறி  ஆரம்ப நோக்கங்கள் மறைந்து அவர்கள் அங்கு செய்யவேண்டிய நன்றி உணர்வுகளைத் தெரிவிக்காது அல்லது நன்றிப் பலிகளைச் செலுத்தாது அவர்கள் அந்தத் திருவிழாவை வேறொரு உலக பண்டிகையாக மாற்றி அங்கே கடைகளை போட்டு  தங்களுடைய கொண்டாட்டங்களுக்குத் தேவையானவற்றை  விற்பனை செய்துஇ காசு பரிமாறி அதாவது சந்தைகளைப் பெருக்கி மக்கள் பிழையான வழியிலே நடந்துகொண்டிருந்தார்கள். ஆகையினால்தான் இயேசு கையிற்றைப் பின்னி அவர்கள் எல்லோரையும் அடித்து விரட்டி அட்டகாசம் செய்து மேசைகளை விழுத்தி புனிதமான என் தந்தையின் இல்லத்தை மாசுபடுத்தாதீர்கள் என்று கூறுகின்றார்.

இயேசு சினங்கொண்டு சாட்டை பின்னி மக்களைச் சிதறடித்த இந்தச் சம்பவத்தின் பின்னணியிலே நாங்கள் இன்றைய 
திருச்சபை ஆகிய நாங்கள் திருச்சபையின் தலைவர்களாகிய நாங்கள் ஆயர்கள் குரக்கள் துறவிகள் வழிபாடு நடத்துபவர்கள் ஆலயத்தைப் பராமரிப்பவர் ஆகிய அனைவரும் இந்தப் பின்னணியிலே பல கேள்விகளை எழுப்ப வேண்டி இருக்கின்றது.

இன்றைக்கு இயேசு எங்கள் மத்தியிலே தோன்றுவாராக இருந்தால் எங்களுடைய ஆலயங்களைப் பற்றி எங்களுடைய ஆலயங்களின் வடிவங்களைப் பற்றி அதன் முறைமைகளைப் பற்றி திருச்சடங்குகள் கொண்டாடும் முறைமைகளைப் பற்றி அவைகளின்  உருவத்தை  பற்றி அவர் என்னத்தைக் கூறுவார்?

திருச்சபையின் சாரம்சம் என்ன? இயேசு வழியாகவும் உண்மையாகவும் வாழ்வாகவும் வந்தவர். மரணத்திற்கும் வாழ்விற்கும் இடையிலேயுள்ள தொடர்பை விளக்கி எங்களுக்கு மரணத்திற்கப்பால் வாழ்வு உண்டென்றும் அந்தத் திசையிலே பயணம் செய்ய எங்களுக்கு ஏதுவாக திசைகாட்டியாக வார்தையையும் கொடுத்து அதற்கு ஏதுவான தமது நற்கருணை விருந்தையும் கொடுத்து எங்களுக்கு வழிகாட்டி அந்த இயேசு இன்றைக்கு நாங்கள் நடாத்திக்கொண்டிருக்கும் எங்களுடைய ஆலய வைபவங்களைப் பற்றி எங்களுடைய ஆலயத் திருவிழாக்களைப் பற்றி கொண்டாடும் முறைகளைப் பற்றி அவர் என்னத்தைக் கூறுவார்?

நாங்கள் பல பல மாற்றங்களைச் செய்து முன்னேறியிருக்கின்றோம். 2ம் வத்திக்கான் சங்கத்தின் பின்பு எங்களுடைய வழிபாடுகள் வார்த்தை வழிபாடும் நற்கருணை விருந்தும் தமிழிலே முழுமையாக நடைபெறுகின்றன. மக்கள் விளங்கக்கூடிய விதமாக நடைபெறுகின்றன. மக்களுடைய பங்குபற்றுதலுடன் நடைபெறுகின்றன. மக்களும் குருவும் சேர்ந்து கூட்டுப்பலியாக ஒப்புக்கொடுக்கின்றாம். நல்லது. அதற்கு உகந்த பாடலஇகளைத் தமிழிலே அழகாகப் பாடுகின்றோம் எங்களுடைய கலை கலாசாரத்திற்கு அமைய அதற்கு இசைய 
நாங்கள் எத்தனையோ அழகான காரியங்களைச் செய்கின்றோம்.

ஆனால் அவைகள் மத்தியிலும் நாங்கள் ஒரு கேள்வியை எழுப்பவேண்டும்.

நாங்கள் செய்துகொண்டிருக்கும் இந்த மாற்றங்கள் நாங்கள் கொடுக்கும் கரிசனைகள் சிலவேளைகளிலே எங்கள் வழிபாட்டின் மையப்பொருளாகிய வார்தையையும் அந்த நற்கருணைப் பகிர்வையும் மழுங்கடிக்க இருக்கின்றனவா என்பதைக் கேட்கவேண்டும்.

சிலவேளைகளில் நாங்கள் பண்பாட்டு மயமாக்குதல் என்ற போர்வையில் அளவுக்கு மிதமிஞ்சிய விதமாக எங்களுடைய கவனத்தை கரிசனையை பாத்திரங்களிலேயும் அதற்குக் கீழுள்ள சோடினைகளியேயும் பக்கவாத்தியங்களிலேயும் கமராக்களிலேயும் செலவழித்துவிட்டு அந்த மையப்பொருளான நற்கருணையை ஏற்படுத்துதல் அல்லது ஆண்டவருடைய வார்த்தையின் அந்த செய்தியை நாங்கள் அதற்குரிய முக்கியத்துவத்தைக் குறைத்து விடுகின்றோம். ஆகையினால்தான் நாங்களும் கவனமாக இருக்கவேண்டும்.
எங்களுடைய திருச்சபையின் சாரம்சத்தை கிறீஸ்துவின் செய்தியை கிறீஸ்து கொண்டுவந்த அந்த இரண்டு செல்வங்களையும் அதாவது அவருடைய வார்த்தையையும் அவர் எங்களுக்காக அர்ப்பணித்த அந்த உடல் இரத்தத்தையும் இவைகளை நாங்கள் மழுங்கடிக்காது எங்களுடைய வழிபாடுகளை வழிபாடுகளாக இறை மையத்துவம் வைத்திருக்கும் வழிபாடுகளாக பொருட்களில் அல்ல சோடினைகளில் அல்ல பக்கவாத்தியங்களில் அல்ல மாலைகள் பொன்னாடைகள் சுற்றுப்பிரகாரங்களில் அல்ல அவைகளுக்கு அளவளவாக இடங்கொடுத்து அந்த மையப்பொருளைத்தான் சிறப்பிக்க வேண்டும். 

ஆயத்தங்களுக்கு நேரம்கொடுத்து வடிவாக இறைவனின் செய்தியை தெளிவாக மக்களுக்கு பகிர்ந்துகொள்ளவும்  அதேநேரத்தில்  நற்கருணை பலி விருந்தையும் பயபக்தியுடன் வணக்கத்துடன் செய்ய நாங்கள் முன்வரவேண்டும்.
ஆகையினால் தான் இன்று எங்களுடைய கோயில்  திருவிழாக்களில் எத்தனையோ விதமான  சடங்குகள் வைபவங்கள் கொண்டாட்டங்கள் நடக்கின்ற வேளையில் நாமும் கேள்வி எழுப்புகின்றோம். 

 இந்தத் திருவிழாக்கள் எங்களுடைய தமிழ் கிறீத்தவ மக்களுடைய தமிழ்ப்பண்பாட்டுமயமாக்குவதிலே மித மிஞ்சிய ஆர்வத்திலே சறுக்கி விழுந்து விட்டதா? அவைகள்_இப்போ  மனித களியாட்ட விழாவாக மாறியிருக்கின்றனவா?

ஆலயங்களின் நோக்கமென்ன? அங்கே நடக்கும் திரு விழாக்களின் நோக்கமென்ன?

My FormationThru Bishop Emilianuspillai English

As a late vocation I have gone through priestly formation with the help of many priests in seminaries in Jaffna, Kandy and in Rome. I am thankful to all of them. But I am in a special way indebted to Bishop Jerome Emilianuspillai OMI, the 1st Tamil Bishop of Jaffna, who helped me choose this priestly vocation, provided all avenues to help me, sent me to Rome, followed me closely my growth to priesthood and guided me with fatherly trust and affection during my 1st phase of priestly ministry.

When I look back to my life as a young student undergraduate, legionary lay apostle, teacher, seminarian, young priest it has become very clear that Bishop Emil played a key role in shaping and forming me, not so much by talking but by example of his life in forming me.
Only late in life I have realized with gratitude how great a man he was.

As my appreciation I have asked that the monthly help I give to victimized children at Pampamadu be in honor if Bishop Emilianuspillai. Like his patron St. Jerome, Bishop Emil was a lover to help poor children.

Having lived under 3 of his successors - auxiliary bishop L.R. Antony, Bishop B. Deogupillai and Bishop Thomas Saundranayagam, I appreciate Bishop Emilianus for his human kindness, farsightedness and prudence.

I came to know him during my days of entering the University of Colombo. My father was an employee as English compositor at St. Joseph's Catholic Press earning a poor salary to educate 4 children. Without any help from others, he had toiled hard. But when I passed out first in the whole island in the SSC and thinking of going for a job, the College gave me double promotion and exempted me from paying facilities fees. When I got admission to the University  in Colombo and had to pay hostel fees of Rs. 220 my father asked for a loan promising repayment. Bishop agreed. At the end of my career at the university and started teaching at Sacred Heart College in May 15th 1958, I paid a monthly Rs.25, to the then Procurator Fr. Brohan omi. Later when I resigned and decided to be a priest, in 1962 I stopped paying. Bishop readily  helped and was prudent in asking me to go and teach before I clearly decide about my vocation. As a brother at the Kandy seminary and at Valalai, I saw how the bishop had a fatherlz love and care for the seminarians, especially when they are sick.

As a youngster I had received 1st Holy Communion and Confirmation from the last missionary Bishop Guyomar OMI in the old St.Mary's Cathedral, Jaffna. During upper-school days as a legionary visiting Fr.Michaelsamy omi, his secretary, I have seen the Bishop but did not have a chance to talk to him.

When I got admission to the University of Colombo in 1954, my father had not the financial resource to pay Rs 220/ - per term (10 weeks) as hostel fees. As a worker at the Catholic Press of the diocese, he approached the Bishop for a regular loan promising to pay back after my completing studies.

1958 just 3 months before my final exams., Fr.Eladio Neirs OP, the warden of the Catholic Hostel at 90, Havelock Rd. Colombo, noting my regularity with church practices and active involvement in the Legion of Mary as well as in the Catholic students Federation, he suggested half jokingly to become a preacher, meaning his dominicn order OP.That set me thinking, writing home, getting blunt refusal etc. But I persisted and persevered with God's help.

Because of opposition from the family, Bishop Emilianuspillai asked me to go and teach. Fr.Ponniah, general manager of schools, offered me Sacred Heart College Karaveddy. I started teaching there on the 15th of May 1958. I was travelling daily from Jaffna to Karaveddy and I spent the evening mostly visiting priests and doing legion apostolate and also studying Latin. But the brokers of marriage came up with proposals. I decided to go away from Jaffna to Mannar to save my vocation. Hence from Jan 1959 I was a teacher at St.Xaviers College Mannar. I was soon elected as president of the Mannar Senatus of Legion of Mary. For spare time job I took up a job as Mannar Correspondent for Lake House papers in Colombo.

I kept up my desire to join the priesthood. During my stay in Mannar, Father Gunaseelan was Parish Priest of Nanattan. As president of the Mannar Curia, I used to visit Nanattan. He showed some of his parish churches and was encouraging me to join the diocee of Jaffna instead of becoming a Dominican. Finally he set up a meeting for me with Bishop Emil after the August 15th Madhu feast and procession. After the procession I recited 3 rosaries at the portico and then went to see the bishop. I stood next to a pillai for over 2 hours. Every 5 mts he will put me a qurstion and when I answered he will go into the church and then come back again with another question. All questions were about mz change of mind not to become a Dominican but to join the diocese or about mz no knowing latin etc. Finally I left for Mannar without a clear reply.

Then came the government take-over of schools. I campaigned against take-over bz organising meetings. With the take-over I was transferred to Erukkalampiddy Muslim Maha Vidyalaya. I resigned went to Jaffna and stood before the Bishop to take me into the seminary. He said you go to St,Martins seminary, staz there learn latin and teach at St.Patricks. I obeyed. Only during free perios I could get the help of Mr. S.F.Santhiapillai and of Mr. FNC Saverimuttu. A few months later I passed the latin exam and went to Ampitiza for my first year philosophy. At  the end of my 1st year, came the news through Fr.Sackett the rector that I was proceeding to Rome the following year.

WE NEED A RETURN TO RADICAL CHRISTIANITY English

Pope Francis recently during the Synod on Youth, identified Jesus as Radical and called us all for a radical following of Jesus. This call from the Pope awakens us from a long lull in our following of Jesus Christ, awakens us to realise how far we have strayed away from the Jesus of Christianity. The birth and growth and spread of Christianity naturally demands the church, its structures and the leaders to make necessary changes. No body can expect us to return to Jesus times and live exactly in the way He lived with his followers and the surroundings.  But that is no reason to get away from the founder of Christianity, his teachings and his command - Go into the world, make disciples and preach the coming of the Kingdom of God. 

The spread and growth of Christianity has made the Church loaded with institutions, administrators, buildings, theologies, …..Are we getting lost in these? and missing the figure and message of the Founder? This is a serious question to all the churches of the world today, because from the origins in Jesus Christ in Jerusalem in the first century  to the birth of the church at Pentecost to its sprad and growth through time and space, so many things have been changed, given up, fortified up to 15th century and then transplanted in Latin America, Africa and Asia. In the light of all these historic changes, we must ask how the present church on our soil is the true church of Jesus Christ as begun in the first Pentecost.

Holiness of Priests English

HOLINESS OF PRIESTS

POINTS OF A Power Point Ppt TALK GIVEN TO PRIESTS & RELIGIOUS

OF JAFFNA DEANERY ON 08. JUNE 2018

FEAST OF THE SACRED HEART OF JESUS

BY S.J.EMMANUEL

1.    OUR HOLINESS ?

EACH ONE OF US HAS GROWN IN HOLINESS FROM OUR CHILDHOOD, IN OUR FAMILIES

CONSCIOUSLY, MAY BE AFTER 1ST COMMUNION…

AND MORE CONSCIOUSLY DURING PERIOD OF FORMATION AS PRIESTS & RELIGIOUS.

CHURCH GUIDES US – POPE FRANCIS CALL

HOLINESS CONTINUES TO GROW IN VARIOUS STAGES OF OUR GROWTH & EXPERIENCE

HENCE SHARING OF EXPERIENCES WILL HELP US IN OUR FUTURE GROWTH

I HUMBLY OFFER MY EXPERIENTIAL CONCLUSIONS ABOUT HOLINESS, WITH THE FOLLOWING THOUGHTS

2.    5 POINTS ON PERSONAL HOLINESS

OUR RELATION TO GOD, TO HIS CREATION, TO HIS PEOPLE?

OUR RELATION TO

            A) GOD AS FATHER,

            B) SON, AS JESUS CHRIST

            C) HOLY SPIRIT

4. OUR LIFE AND WORK

5. PRAYER & INTERIOR LIFE

3. WHO ARE WE? OUR IDENTITY?
1.

1. MAN – CREATED IMAGE OF GOD, UNIQUELY POWERFUL, BLESSED WITH FACULTIES/ IMMENSE POTENTIAL TO SEE, HEAR, TOUCH, SMELL, INTELLECT, IMAGINE…..

2. TAMIL – BLESSED WITH LANGUAGE, CULTURE, HARD-WORKING, INTELLIGENT, TALENTS – BUT WITH GROWING EVILS AMONG US

3. CHRISTIAN – DISCIPLE OF JESUS CHRIST, TO FOLLOW HIM IN LOVING, SERVING & HEALING HUMANITY,

4.    WHERE ARE WE?
CONTEXT OF LIFE & WORK?

IN A WORLD OF HUMAN AND NATURAL RESOURCES

BUT OF DARKNESS AND EVIL HUMAN FORCES – CAUSING VIOLENCE AND WARS –

CAUSING POVERTY, SICKNESS, OPPRESSION, INEQUALITIES, ….. ALL WAITING TO BE HEALED

THIRSTING FOR HEALTH, HAPPINESS & PEACE.

IN A WORLD NEEDING ENLIGHTENMENT, HEALING, HOPE, LEADERSHIP,

5.    UNKNOWABLE GOD REVEALS & RESIDES WITH US

GOD AS OUR FATHER & HUMANITY AS BROTHERS & SISTERS?

“OUR FATHER”?

JESUS CHRIST – GOD LIVING IN US AS JESUS 

OUR GURU-TEACHER, MODEL, LIGHT & SALT OF OUR LIFE,

HOLY SPIRIT– OUR CONSCIENCE/TEMPLES

AS LIGHT, PROPHETIC COURAGE & INSPIRATION

6.    WORSHIP OF GOD
AS AUTHOR & FATHER

GOD & HIS CREATION – MACRO & MICRO

WORSHIP HIM - IN THE MACRO UNIVERSE, WONDER & ASTOISHMENT - THANKSGIVING

IN THE MICRO UNIVERSE – PEEP IN WONDER TO BEAUTY & MYSTERY

MY AUTHOR & FATHER ?

PRAYER JESUS TAUGHT ? GOG’S KINGDOM & MAN’S NEEDS

TO PRAY THIS, NOT TO HIM, BUT WITH HIM, TO OUR COMMON FATHER

7.    DISCIPLESHIP OF JESUS

TO UNDERSTAND OUR PRIESTHOOD, AS TAUGHT BY THE CHURCH, AND TO REUNITE OURSELVES WITH JESUS THE HIGH PRIEST  AND THE PEOPLE FOR WHOM WE ARE CALLED TO SERVE,

WE MUST UNDERSTAND WELL OUR CLOSE DISCIPLESHIP OF JESUS, AS THE AXIS OF OUR BEING, STARTING WITH OUR BAPTISM

DISCIPLESHIP OF JESUS, MORE RADICAL AND GOES MUCH DEEPER INTO OUR BEING THAN PRIESTHOOD, MUCH DEEPER THAN APOSTLESHIP, OR SUCCESSION OF PRESBYTERS AND BISHOPS, WHO CAME AFTER IN THE HISTORY OF THE CHURCH.

8.    VISION & MISSION OF JESUS

DISCIPLESHIP = ACQUIRING VISION, MISSION, ATTITUDE, LIFE&WORK STYLE OF JESUS

BUT THE VISION AND MISSION OF JESUS CANNOT BE SPELT OUT WITH ALL THE DOCUMENTS OF THE CHURCH OF ALL TIMES .

IT GOES BEYOND, OVERFLOWS OVER ALL HUMAN INSTITUTIONS.

SO IS OUR PRIESTHOOD WHICH IS AN INTENSIFICATION OF DISCIPLESHIP.

CALLED TO FOLLOW HIM IN HIS VISION AND MISSION, WE BECOME VISIONARIES AND MISSIONARIES,

THERE LIES THE DIVINE/GODLINESS  CHARACTER OF OUR PRIESTHOOD

9.    PRIEST OF THE CHURCH

THE PRIESTHOOD/ EPISCOPATE, IN THEIR PRESENT FORM ,HAS BEEN ENRICHED BY CENTURIES OF GROWTH, AND STANDS AS A FORTRESS

AND GIVES US A SECURE INSTITUTION TO LIVE AND WORK, TO PRAY AND WORSHIP. ALL TRUE!

WE MUST MAKE THE BEST USE OF THESE TRADITIONALLY TESTED LIFE&WORK-STYLE,

CHURCH’S TEACHINGS, ITS METHODS, WITH MISSALS, BREVIARIES, LITURGICAL RITUALS

OUR TEMPTATION IS TO BECOME MORE & MORE FUNCTIONARIES AND LESS AND LESS THAT SPECIAL/CLOSE DISCIPLE OF JESUS CHRIST,

WE ARE CALLED TO LIVE & SERVE THE PEOPLE AS HE DID.

10.           UNIQUE PRIESTHOOD
OF JESUS CHRIST

THE UNIQUE PRIESTHOOD INTO WHICH GOD HAS CALLED US TO FOLLOW JESUS CHRIST CLOSELY,

AND SERVE THE PEOPLE, AS HE DID,

CANNOT BE CONTAINED OR LIMITED BY ANY INSTITUTION OR METHOD, HOW MAGNIFICENT AND MIGHTY THEY MAY BE.

IN SHORT, JUST AS JESUS CHRIST CANNOT BE CONTAINED WITHIN A CHURCH, NOT EVEN BY THE RC CHURCH, HOWEVER UNIVERSAL IT MAY BE,

OUR PRIESTHOOD IS ALSO A CALLING IN THE NAME OF GOD,  BY THE INSTRUMENTALITY OF THE CHURCH, WITH IMMENSE POTENTIAL TO LIVE AND WORK AS JESUS DID.

 11.           TO BE LEADERS & SERVANTS

THE CHURCH, OUR HOME/ MOTHER, PROVIDES US WITH  SECURITIES AND HELP TO LIVE A LIFE, WELL DISCIPLINED, WITH CLEAR FUNCTIONS ASSIGNED BY THE CHURCH, AND MANY DUTIES TOWARDS THE PEOPLE.

BUT LET THOSE NOT MAKE US MERE FUNCTIONARIES

NOT STUNT OUR GROWTH, REDUCE OPENNESS/SENSITIVITY TO THE WORLD, TO THE CRYING NEEDS/ CHALLENGES OF TIME AND OF PEOPLE

AND OF GOD’S CONTINUOUS CALL TO COME CLOSE! DO MORE, WALK THAT EXTRA MILE!

WE HAVE TO STRUGGLE DAILY AGAINST BECOMING MERE FUNCTIONARIES OR MINIMALISTS

BUT KEEP OUR VISION AND MISSION VIVID, TO BEING JESUS LIVING AMONG OUR PEOPLE, CREATIVE, INITIATIVE TO LEAD FROM FRONT OR PUSH FROM BEHIND, TOWARDS HIS KINGDOM

12.           PRAYER & INTERIOR LIFE

PRAYER THE POWER-HOUSE OF OUR LIFE & WORK

LITURGICAL PRAYERS WITH CHURCH/ PEOPLE IS VERY IMPORTANT, BUT NOT ENOUGH FOR A CLOSE DISCIPLE OF JXT.

PERSONAL PRAYER ?– DIFFERENT LEVELS, DIFFERENT CONTEXTS, DIFFERENT MODES,

SILENCE – ACTIVE OPENNESS NOT FILLED WITH TALKING-MODE – BETTER MORE IN LISTENING MODE

13.           HOLINESS = IDENTITY+CONTEXT+
RELN TO GOD & PEOPLE+ IN INTIMATE DISCIPLESHIP+ INNER-LIFE

ACCEPTING, THANKING, REJOICING IN BEING MAN, TAMIL, CHRISTIAN

FOR  OUR RELATIONSHIP TO GOD, AS FATHER, SON AND SPIRIT

INTENSIFYING OUR CLOSE DISCIPLESHIP AS PRIESTS THROUGH PRAYER

LIVING OUR DISCIPLESHIP AS JESUS, LIVED & SERVED

" But whoever keeps his word, truly has the love of God been made perfect in him. The way we can be sure we are in union with him is for the man who claims to abide in him to conduct himself just as he did" 1 Jo 2. 5-6